Wij zijn blij met onze “straathoont” en met Myrthe.
Ons hondje is 7 maanden oud en heet Hoont. Dat is het Weerter dialect voor hond. Hoont is in Spanje als pup meer dood dan levend op straat gevonden, helemaal onder de vlooien en teken en totaal verzwakt. Medewerkers van de stichting Paws Holland hebben hem gevonden. Zij hebben het beestje opgevangen en verzorgd in hun asiel in Spanje. Toen wij eenmaal besloten hadden om een hond te nemen, waren we het er snel over eens dat het hondje moest worden die een tweede kans kreeg. Via de site van Paws Holland zijn we toen verliefd geworden op Hoont.
Wij hebben met Hoont kennis gemaakt via een foto. We wisten natuurlijk niets over zijn karakter en zijn verleden. Toen wij hem gingen ophalen, merkten we dat hij erg schuw en onzeker was. Hij dook snel in elkaar en was erg bang voor grote mannen. Een echte straathond want alles wat op straat lag, nam hij in zijn mond. Hij was totaal niet gesocialiseerd, erg onstuimig en luisterde totaal niet.
Een heleboel mensen waarschuwen je voor een asielhond of een straathond. Daarom leek het ons verstandig om vanaf het begin met een deskundige in zee te gaan. Wij zijn in contact gekomen met doglistener Myrthe Buijs. Zij werkt volgens een methode die ontwikkeld is door de bekende Jan Fennell. Het principe is dat je luistert naar je hond!
Zij is bij ons thuis geweest toen we Hoont pas hadden. Zij heeft Hoont bestudeerd en natuurlijk ook zijn nieuwe baasjes. We hebben zijn “Spaanse gewoonten” omschreven. Samen hebben we een lijst opgesteld waar we ons aan moesten houden. Aan de hand van een aantal basisprincipes heeft zij ons op de (goeie) weg geholpen. Wij zijn ervan overtuigd dat dit erg nuttig is geweest. Het is belangrijk om meteen op de juiste manier te reageren op bepaalde gewoonten. Hierdoor wist hij al snel wat zijn plek binnen ons gezin was. Ook zijn gedrag op straat is hierdoor verbeterd.
Een aanrader voor iedereen. Niet alleen voor degene die problemen heeft met zijn hond. Maar ook voor mensen die een pup nemen en problemen willen voorkomen.
Ans, Frans en Buffy 
Hallo, ik ben Buffy, eem bullterriër van 4 jaar oud. Omdat mijn baasje plotseling is overleden terwijl hij pas 47 jaar was, ben ik bij de ouders van mijn baasje gekomen. Het zijn wat oudere mensen, maar zij zijn erg goed voor mij.
Ik had veel aanpassingsproblemen en daarom is Myrthe gekomen, die mijn nieuwe baasjes geleerd heeft om mij weer een beetje op te voeden. Ik blafte tegen iedereen, ook 's nachts en hard hoor! Ik was ook een vechtersbaas tegenover andere honden.
Door Myrthe heb ik deze kwalijke eigenschappen al heel veel afgeleerd.
Ik weet zeker dat ik, geholpen door Myrthe, een heel prettige hond zal worden.
Groetjes, Buffy
Marian en Noira
Noira is een oud-duitse herder van 2 jaar.
Zij is speels, lief, gehoorzaam en erg waaks. Vooral dit waakse werd een probleem.
Als we bezoek kregen dat voor haar niet zo bekend was, bleef Noira om die personen heen draaien, blaffen en soms gaf ze een kleine bijt.
Ook al riep ik dat ze rustig moest blijven en naar haar plaats moest gaan, ze bleef erg gespannen!
Wist ik veel, dat als ik haar met stemverheffing terecht wees, eigenlijk in haar ogen mee ging blaffen om die indringers te intimideren en te laten verdwijnen.
Ik stoorde me zo aan dit gedrag, dat ik Myrthe heb laten komen. Myrthe heeft me laten inzien wat het gedrag, lichaamshouding en de taal van de hond betekent.
Maar ook de taal, lichaamshouding en gedrag van mijzelf!!!
Na een aantal uren hadden we een plan van aanpak opgesteld en vanaf dat moment heb ik me aan die regels gehouden.
Na een aantal dagen zag ik al een verbetering.
Noira is en blijft waaks (wat ook mag), maar als ik zeg dat het goed is, vertrouwt ze me daar nu in.
Ze laat nu het initiatief aan mij over, Noira hoeft zich daarover niet meer druk te maken.
De leidersrol ligt nu bij mij!!! Noira is blij en ontspannen.
Dit is maar een klein onderdeel van waar ik nu mee aan de slag ben geweest.
Ik kan iedereen die wat meer van zijn hond wil begrijpen dit aanraden!!!!!
Daniëlle, Roger en Rufus
Rufus is geboren in Griekenland en is samen met zijn 3 zusjes, toen hij 6 maanden was, van de straat geplukt en naar een opvanggezin gebracht in België.
Wij zijn gaan kijken toen Rufus 2 weken in België was en wij waren meteen verkocht. Hij heette eigenlijk "Brutus" maar we vonden hem absoluut niet Bruut en dus hebben wij hem Rufus genoemd.
Omdat Rufus toch een verleden heeft, zijn we via familie in aanraking gekomen met Myrthe en waren we wel geïnteresseerd in de methode die Myrthe hanteerde.
Dit ook omdat ik met mijn paard al enige ervaring had met de methode van Monthy Roberts en dit sprak mij zeer aan.
Myrthe is een hele avond bij ons geweest en heeft haar verhaal gedaan. Wij hebben ontzettend veel van haar opgestoken en een andere visie gekregen over het opvoeden van Rufus. Het meeste sprak ons aan... de resultaten d.m.v. het rustig en consequent handelen (de vier basis elementen).
Dus absoluut geen geschreeuw e.d. maar gewoon plezier hebben in onze hond. Wij genieten elke dag van Rufus en wij leren elke dag weer wat bij........
Hij zit nu in de puper (playboy) fase en hij haalt genoeg streken uit!!
Wij zijn blij met de tips van Myrthe en wij hebben ook nog regelmatig contact via de mail of per telefoon om te evalueren.
Aniet, Ron en Flegel.
Anderhalf jaar geleden kwam Flegel is ons leven, een ontzettend levenslustige, ruwharige teckel. De eerste maanden was hij echte allemansvriend die zijn soortgenoten blij kwispelend begroette. Na een incident met een grote labrador veranderde dat echter en dacht hij dat aanval de beste verdediging was en zo liepen we regelmatig met een woest grommend hondje over straat. Nog niet echt problematisch, maar leuk was anders.
Toen kwam Myrthe op ons pad en het bleek dat zij ons zou kunnen helpen dus werd er een afspraak gemaakt voor een huisbezoek.
Tijdens dat bezoek observeerde ze Flegel en ons gedrag goed en het was al snel duidelijk dat onze turboteckel voortdurend bezig was een greep naar de macht te doen en dat wij hem in onze onwetendheid die kans keer op keer gaven.
Die middag heeft Myrthe ontzettend veel verteld over hoe het er in een hondenroedel aan toe gaat en hoe dit te vertalen was naar onze situatie met Flegel, om te verduidelijken dat een andere aanpak noodzakelijk was. Er werd een lijst met “regels” opgesteld die wij vanaf dat moment strikt zouden gaan naleven.
Tot onze grote verbazing was een verandering in Flegel’s gedrag bijna onmiddellijk merkbaar. Uiteraard kostte het hem én ons wat moeite om te wennen aan de nieuwe situatie, maar door het geweldige resultaat viel het ons niet zo heel zwaar om vol te houden. Trekken tijdens het wandelen, voortdurend “vragen” om te spelen, hinderlijk opspringen tegen bezoekers, allemaal zaken waarbij direct het effect van de methode zichtbaar werd. En ons oorspronkelijke probleem, het uitvallen naar andere honden, ging ook steeds beter.
Het mooie van deze methode is dat we af zijn van het gemopper en de irritaties en dat we weer volop plezier hebben in onze hondse huisgenoot en Flegel kan gewoon ontspannen hond zijn. Hij luistert inmiddels zo goed dat we heerlijk met hem het bos in kunnen trekken, zonder angst hem kwijt te raken en dat had ik me nog maar heel kort geleden niet voor kunnen stellen. Ik wil Myrthe dan ook bedanken voor haar inzet en steun en hoop dat ze nog veel hondenliefhebbers even blij zal maken.
Milou en Coda
Hallo iedereen! Mijn naam is Coda. Ik ben een Australian Kelpie puppy van 12 weken.
Vrouwtje heeft mij opgehaald toen ik 7 weken oud was. Ik ben dus nu al een tijdje bij mijn vrouwtje en dat bevalt heel goed! Vrouwtje en ik doen allemaal leuke dingen samen en ze leert mij alles dat ik later, als grote hond, moet kennen. Dit doet ze niet alleen hoor, Myrthe helpt haar daar bij. Samen kijken ze naar wat ik allemaal doe en kan en dan geeft Myrthe mijn vrouwtje advies over hoe ze met mij om moet gaan. Maar weten jullie? Dat vind ik helemaal niet erg! Want ik krijg toch nooit moppers!
Dat betekent niet dat er geen regels zijn, hoor. Zo mag ik nooit op de bank, alleen als vrouwtje mij uitnodigt. En ik moet als laatste eten. En als we ergens naar toe gaan, loopt vrouwtje voorop de deur uit, om te laten zien dat zij weet waar we heen gaan!
Laatst mocht ik mee naar de kelpie-dag. Daar waren heel veel honden zoals ik. De meeste waren al volwassen, en er waren ook een aantal puppies bij. Ik heb heerlijk gespeeld die dag en me prima vermaakt. Veel mensen vroegen aan mijn vrouwtje hoe het kwam dat ik zo rustig was en zo goed luisterde (want weten jullie? De meeste kelpies zijn heel druk! Die hebben energie voor tien!) Vrouwtje vertelde dan over Myrthe en over Jan Fennell en omdat ik zo braaf was, was vrouwtje stiekem wel een beetje trots.
En ik? Ik kreeg die dag extra veel knuffels!